THE WAYS OF THE MAGI - آیین های مغان




















رسم و رسوم دیرین مغان

آیین های مقدس شکم و زیر شکم شامل تانترا و عشقبازی الهی، مدیتیشن و مراقبه، یوگا و حرکات کششی و طرب رقص شکم

The Ways of the Magi

These ways are one of the most ancient sacred ways, they consist of matters of the Belly and Below the Belly: Tantra, Meditation, Yoga and Bellydancing!

Belly dancing heightens the sense of spirituality for the majority of women who learn and practice the time-honored art, As a spiritual activity, belly dance is viewed as quieting the mind, a moving mediation, ritualistic and serving a form of worship.














































Sekhmet, also spelled Sakhmet, in Egyptian religion, a goddess of war and the destroyer of the enemies of the sun god RA ... Like other fierce goddesses in the Egyptian pantheon, she was called the “Eye of RA” She was the companion of the god Ptah and was worshipped principally at Memphis.

مجوس، معرب مغ یونانی، ماگوس. لاتینی، مگوس. آرامی، مجوشا می‌باشد. معرب کلمه ٔ پارسی مگوش و مگو (پارسی باستان) که به یونانی ماگوس و به فارسی حالیه مغ گویند. به صورت مگو چندین بار در کتیبه‌های بیستون آمده و در اوستا به صورت مغو و در پهلوی مغ شده‌است

از شواهد موجود چنین بر می‌آید که زرتشتی و مجوس را جدا دانسته و علمای اوایل اسلام نیز مجوس وزرتشتی را یکی نمی‌دانستند

قوم آتش پرست که از تابعان زرتشت اند و در منتخب گوید پرستندگان ماه و آفتاب و آتش (این زرتشتیان نیستند که پرستندگان آفتاب و آتشند) و عموما دستار به سر میبستند

در دوران هخامنشی مجوسان مغان به یک دسته از روحانیان زرتشتی اطلاق می‌گردید که بدین لحاظ اختلاط واژ مغ با موبد (و طبقه روحانی) و از سوی دیگر یکی انگاری آیین مهر و زرتشتی پدید آمده که نادرست است

البته چنین بر میآید که مغان عموما از آیین مهر تبعیت میکردند و زرتشتی نبودند، منظور از مجوس (مغوس= مغ) پیروان آیین مهر یا میترا است که دین اقوام آریایی بوده و قدمت آن به پیش از زرتشت بازمی‌گرد

آفتاب پرستی و جادوگری نیز از ویژگی‌های آنها بوده است؛ تا جایی که مغان را به جادوگری می‌شناختند، در حدیثی از امام سجاد می خوانیم که پیامبر (ص) فرمود با آن ها طبق سنت اهل کتاب رفتار کنید و منظور پیامبر از آن ها «مجوس» بوده است

مغان در اصل قبیله ای از قوم ماد بودند که مقام روحانیت منحصراً به آنان تعلق داشت. آنگاه که آیین زرتشت بر نواحی غرب و جنوب ایران یعنی ماد و پارس مستولی شد مغان پیشوایان دیانت جدید شدند. در کتاب اوستا نام طبقه روحانی را به همان عنوان قدیمی که داشته اند یعنی آترون می بینیم اما در عهد اشکانیان و ساسانیان معمولاً این طایفه رامغان می خوانده اند

مغان از درجه های مختلفی برخوردار بودند از جمله مغ، مغ زاده، مغبچه، مغ بزرگ، مغ کوچک، پیر، میر، پیر مغان، پیر خرابات، مغ خرابات، حکیم ،مغ عظمی، مغکده، مغ طاق و در نهایت مغ مغان، وزیر، سلطان، امام، شیخ و غیره